19 grudnia 2011 r. na scenie GTM odbył się II etap castingu do musicalu TARZAN, na którego polską prapremierę czekamy już z niecierpliwością, a która odbędzie się 19 maja 2012 r. w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu. Casting rozpoczął się o godzinie 10.30, uczestnicy przybyli już dużo wcześniej, przygotowując się do zadania w wyznaczonej sali GTM lub na korytarzach, gdzie łagodzili tremę przed wejściem na scenę. Walka przecież toczy się o wysoką stawkę, chodzi o zagranie głównych ról w największym megahicie ostatnich lat w Polsce.

Reżyser musicalu Tomasz Dutkiewicz zaproponował wszystkim uczestnikom castingu, aby dobrali się w kilka osób do odegrania scen z życia bohaterów TARZANA. Głównym zadaniem tego etapu castingu było sprawdzenie umiejętności aktorskich w rolach: Tarzana, małego Tarzana, Kerczaka, Kali – czyli gorylich rodziców Tarzana oraz Jane – córki profesora Portera, angielskiego botanika. Odpowiednie wyczucie i przejście z człowieka w rolę małpy wymaga ogromnej wyobraźni i doświadczenia aktorskiego. Niektórych uczestników wyróżniała bardzo dobra dykcja i umiejętność mówienia postawionym głosem, co nadawało prezentowanym scenom profesjonalnego charakteru. Zobaczymy, jaki będzie werdykt i ostateczny wybór reżysera Tomasza Dutkiewicza. Mamy kilku swoich faworytów, trzymamy kciuki za wszystkich i życzymy wytrwałości w oczekiwaniu na ogłoszenie obsady musicalu, co nastąpi, jak informuje GTM, po świętach Bożego Narodzenia.

19 maja 2012 roku w Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu zobaczymy „Tarzana”, teatralny przebój Disneya z muzyką i słowami Phila Collinsa!
Musical „Tarzan” miał światową premierę na Broadwayu w 2006 roku. Był adaptacją filmowego animowanego megahitu Disneya z 1999 roku. Phil Collins, który skomponował muzykę również do wersji kinowej, wykorzystał w spektaklu jej największe przeboje, m.in. „Two Worlds”, „You’ll Be in My Heart”, „Son of Man” i „Strangers Like Me”, dopisując do nich dziewięć nowych nutworów muzycznych. W 2007 roku musicalowy „Tarzan” zawitał do Europy. 15 kwietnia w Scheveningen w Holandii odbyła się premiera jego pierwszej międzynarodowej produkcji. W 2008 roku powstała wersja niemiecka, która w Hamburgu jest wielkim teatralnym przebojem do dzisiaj.
Spektakl ten będzie polską prapremierą „Tarzana”, a wystawiony zostanie w sali Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu, by zapewnić przedstawieniu odpowiedni musicalowy rozmach. Będzie to największe musicalowe widowisko w dotychczasowej historii tego gatunku na Śląsku. Jednocześnie będzie je mogło oglądać dwa tysiące widzów! W realizacji wezmą udział akrobaci i członkowie sportowych grup gimnastycznych, będzie w niej wykonująca muzykę na żywo orkiestra. Przedstawienie zrealizuje sprawdzony zespół twórców teatralnych, współautorów ogromnego sukcesu polskiej prapremiery „High School Musical” w Gliwicach. Wyreżyseruje je Tomasz Dutkiewicz, dyrektor warszawskiego Teatru Komedia. Autorką choreografii będzie Sylwia Adamowicz, scenografii Wojciech Stefaniak. Autorem tłumaczenia libretta i polskich tekstów piosenek „Tarzana” jest Jacek Mikołajczyk, kierownik literacki GTM. Kierownictwo muzyczne będzie sprawował Sebastian Perłowski.
Prapremierę polską „Tarzana” przygotowują Dom Muzyki i Tańca w Zabrzu oraz Gliwicki Teatr Muzyczny przy wsparciu samorządów Zabrza i Gliwic.
Premiera „Tarzana” będzie pierwszą realizacją musicalową na Śląsku adresowaną do masowego odbiorcy oraz jedną z największych produkcji musicalowych w Polsce ostatnich lat!

Phil Collins

Urodził się w Londynie w 1951 roku. Jego ojciec był agentem teatralnym. Jako pięciolatek dostał na gwiazdkę zestaw perkusyjny dla dzieci – tak narodziła się jego fascynacja muzyką. Jeszcze jako uczeń został aktorem, grał m.in. Szelmę w londyńskiej produkcji Olivera! W szkole założył swój pierwszy zespół muzyczny, The Real Thing, przemianowany później na The Freehold. Jako dziewiętnastolatek grał na perkusji w singlu George’a Harrisona The Art of Dying. W 1970 roku odpowiedział na ogłoszenie zamieszczone przez zespół Genesis i został jego perkusistą. Przez następne pięć lat do tego – oraz do śpiewania chórków – ograniczała się jego rola w grupie; dopiero w 1975 roku, kiedy opuścił ją Peter Gabriel, Collins został głównym wokalistą Genesis. W 1976 roku do sklepów muzycznych trafił pierwszy album zespołu z nowym liderem – A Trick of the Tail. Na początku lat 80. ubiegłego wieku muzyk rozpoczął również solową karierę. Jego pierwszy solowy album – Face Value – ukazał się w 1981 roku, po nim nastąpiły kolejne: Hello, I Must Be Going (1982), No Jacket Required (1985), …But Seriosly (1989), Both Sides (1993), Dance Into The Light (1996), Testify (2002). Zdobyły mu wiele nagród, m.in. siedem Grammy, dwie nominacje do Oskara oraz nominację do Złotego Globu, a sprzedały się w oszałamiającej liczbie 200 milionów egzemplarzy. W 1996 roku Collins opuścił Genesis.
Był ulubionym perkusistą Roberta Planta (grał w jego dwóch pierwszych albumach solowych), zaś w czasie swojej własnej pierwszej solowej trasy koncertowej zatrudnił jako gitarzystę frontmana zespołu Led Zeppelin.
W 1999 roku skomponował piosenki do Disneyowskiego Tarzana. Za jedną z nich, You’ll Be In My Heart, otrzymał Złotego Globa w kategorii „Najlepszej piosenki filmowej” oraz Oskara.
W 2007 roku Tony Banks, Phil Collins i Mike Rutherford ruszyli w trasę koncertową jako reaktywowany w tym składzie Genesis. Jej finałowego koncertu w Rzymie wysłuchało ponad pół miliona osób. W marcu 2010 roku Genesis zostało wprowadzone do Rock and Roll Hall of Fame. W tym samym roku Phil Collins otrzymał prestiżową nagrodę Johnny’ego Mercera. Jego najnowszy album – Going Back – ukazał się we wrześniu 2010 roku.

Tomasz Dutkiewicz

Aktor i reżyser teatralny. Ukończył Wydział Aktorski (1988 r.) i Wydział Reżyserii (1993 r.) PWST w Warszawie. Ponadto studiował polonistykę, religioznawstwo i filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1988-1992 był aktorem Teatru Współczesnego w Warszawie. W 1999 roku został dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Polskiego w Bielsku-Białej. Wyreżyserował tam m.in.: Czekając na Godota S. Becketta (1999 r.), Parady J. Potockiego (2002 r.), Milczenie S. Stephenson (2002 r.), Trzy siostry A. Czechowa (2004 r.) i Czego nie widać M. Frayna (2004); zagrał Gustawa-Konrada w Dziadach A. Mickiewicza (2001 r.), Stanleya w Tramwaju zwanym pożądaniem T. Williamsa (2002 r.) oraz Valmonta w Niebezpiecznych związkach C. Laclosa (2004 r.). Współpracował jako reżyser z Teatrem Współczesnym w Warszawie (Druga pułapka miłości P. Marivaux, 1991 r.; Tacy byliśmy – piosenki z lat ’50, 1992 r.), Lubuskim Teatrem im. L. Kruczkowskiego w Zielonej Górze (Songi B. Brechta i K. Weila, 1991 r.; Transfuzja A. Karolewskiego, 1994 r.), Teatrem Syrena w Warszawie (Ostry makijaż O. Weinerta, 1992 r.), Teatrem Muzycznym w Gdyni (West Side Story L. Bernsteina, 1992 r.; Piaf P. Gems, 1994 r.; Chodnik R. Bryndala, 1996 r.), Teatrem im. S. Jaracza w Olsztynie (Rebenthal J. Grasera, 1995 r.; Czekając na Godota S. Becketta, 1997 r.; Prezydentki W. Schwaba, 1997 r.), Teatrem Śląskim im. S. Wyspiańskiego w Katowicach (Love story E. Segala, 1994 r.), Teatrem Bagatela w Krakowie (Zielony Gil T. de Moliny, 1995 r.), Wrocławskim Teatrem Współczesnym (Czyż nie dobija się koni? H. McCoya, 1995 r.), Teatrem „Baj Pomorski” w Toruniu (Tajemniczy dom P. Dorina, 1997 r.), Teatrem Powszechnym w Łodzi (Jeszcze jeden do puli?! R. Cooneya i T. Hiltona, 2007 r.). Wyreżyserował Zemstę nietoperza w Luksemburgu i Magiczną miłosną podróż w Goerlitz. Ma na koncie dziesiątki ogólnopolskich nagród, w tym nagrodę za najlepszy debiut na Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora w Toruniu, a także trzy śląskie Złote Maski – pierwszą z nich za Prezydentki W. Schwaba, drugą za Tamarę J. Krizanca, trzecią za całokształt działalności artystycznej i menedżerskiej. Od 2006 roku jest dyrektorem Teatru Komedia w Warszawie. Wystawił w Komedii Samotne serca E. Chappella (2005 r.), Songi B. Brechta (2006 r.), Jabłko V. Thiessena (2007 r.), Zamianę na wakacje I. Ogilvy’ego (2007 r.), Boyband P. Quiltera (2008 r.), 39 STEPS J. Buchana i A. Hitchcocka (2009 r.), Podwójną rezerwację J. Chapmana i R. Cooneya (2010 r.), Wydmuszkę M. Szczygielskiego (2010 r.), Fotki z wakacji J. Chapmana i M. Pertweego (2011 r.) i Furie M. Szczygielskiego (2011 r.). W 2009 roku w Gliwickim Teatrze Muzycznym wyreżyserował polską prapremierę High School Musical, w 2010 roku musical Carmen Latina C. McLeoda w Teatrze Powszechnym w Radomiu, a w 2011 – The Rocky Horro Show Richarda O’Briena w Och-teatrze w Warszawie.

Sylwia Adamowicz

Tancerka, choreografka. Pracę w zawodzie tancerza podjęła w 1993 roku po zakończeniu kariery sportowej (gimnastyka sportowa). Jako tancerka i aktorka brała udział w licznych produkcjach telewizyjnych i kinowych (13 posterunek w reż. M. Ślesickiego, Ubu król w reż. P. Szulkina). Występowała w wielu spektaklach teatralnych, takich jak: Bajor w Buffo w reż. J. Józefowicza w Studio Buffo w Warszawie, Pan Twardowski J. Grzywacza w reż. K. Jasińskiego i Królewna Śnieżka wg braci Grimm w reż. K. Kolbergera w Teatrze Komedia w Warszawie, Jeździec burzy A. Jakubika w reż. autora w Teatrze Rampa w Warszawie, Opentaniec w reż. J. Stańka w Teatrze Muzycznym w Gdyni, Czerwony Kapturek M. Kowalewskiego w reż. K. Adamskiego w Teatrze Na Woli w Warszawie. Jako choreografkę i tancerkę można ją było oglądać w przedstawieniu Metropolis Show w Japonii i w produkcji telewizyjnej Brell w reż. R. Kołakowskiego Teatru im. J. Słowackiego w Krakowie. Jako dance capitan współpracowała z Jarosławem Stańkiem w ramach produkcji Hair G. MacDermota w Maag Hall w Zurichu. W 2008 roku była choreografką musicalu Boyband P. Quiltera w reż. T. Dutkiewicza w Teatrze Komedia w Warszawie. Współpracowała jako choreografka z A. Wajdą przy filmie Tatarak, z G. Kuczeriszką przy Teraz albo nigdy, z M. Kwiecińskim przy Jutro idziemy do kina oraz z K. Langiem przy Miłości na wybiegu. Sprawuje opiekę choreograficzną nad programem Filharmonia dowcipu. W 2008 roku otworzyła jedno z największych studiów tanecznych w Warszawie – Free Art Fusion – szkolące adeptów w zakresie tańca, wokalu i aktorstwa. W 2009 roku zrealizowała jako choreografka High School Musical w Gliwickim Teatrze Muzycznym, w 2010 – musical Carmen Latina C. McLeoda oraz spektakl Iwona, księżniczka Burgunda W. Gombrowicza w reż. S. Máté w Teatrze Powszechnym w Radomiu, a w 2011 – musical The Rocky Horror Show w Och-teatrze w Warszawie.

Sebastian Perłowski

Jest podwójnym absolwentem (oba dyplomy z wyróżnieniem) Dyrygentury Symfoniczno-Operowej w klasie prof. Jana Wincentego Hawela oraz Kompozycji adt. Dariusza Janusa w Instytucie Jazzu na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, gdzie obecnie pracuje jako wykładowca, prowadząc klasę Kompozycji i Aranżacji, big-band oraz wykładając takie przedmioty jak: kontrapunkt, instrumentacja, współczesne techniki kompozytorskie i kierunki muzyki XX wieku. Zanim został studentem latowickiej uczelni ukończył z wyróżnieniem Państwową Szkołę Muzyczną II stopnia im. M. Karłowicza w Krakowie w klasie instrumentów perkusyjnych mgr. Piotra Kani. Równocześnie uczęszczał do Szkoły Jazzu i Muzyki Rozrywkowej pobierając lekcje w klasie perkusji oraz fortepianu. Jako kompozytor zadebiutował w 2001 roku, kiedy II Program Polskiego Radia zarejestrował jego Arię na orkiestrę smyczkową i skrzypce solo. Rok później doszedł debiut dyrygencki: 12 maja 2002 roku stanął po raz pierwszy „za pulpitem", prowadząc podczas VII Nowohuckiej Wiosny Muzycznej swoją kolejną kompozycję. Była to Rapsodia na orkiestrę symfoniczną, big-band i fortepian solo, w której dokonał syntezy dwu kierunków: muzyki symfonicznej oraz big-bandowej. Rapsodia Perłowskiego zdobyła II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. Krzysztofa Komedy. Rok 2002 zaowocował jeszcze dwiema pierwszymi nagrodami (zarówno w części teoretycznej jak i wykonawstwa instrumentalnego) w Małopolskim Konkursie wiedzy o Janie Sebastianie Bachu. W latach 2002-2003 prowadził w Krakowie własną Orkiestrę Smyczkową oraz Małą Orkiestrę Symfoniczną. Od roku 2001 przez pięć lat był dyrygentem krakowsko-katowickiego big-bandu Perła Big-Band. Z tym właśnie zespołem w 2003 roku zdobył III nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Big-Bandów w Nowym Tomyślu, a w roku 2005 na tym samym konkursie II nagrodę. 5 czerwca 2009 r. wraz z Big Bandem Studiów Niestacjonarnych AM w Katowicach wystąpił tam raz jeszcze, tym razem zdobywając I nagrodę (GRAND PRIX). Jest również założycielem dwóch orkiestr symfonicznych. W roku akademickim 2005/06 zainicjował powstanie orkiestry Sinfonietta Silesiana, z którą w jubileuszowym Roku Mozartowskim realizował cykl wykonań najwspanialszych dzieł tego kompozytora. Dnia 2 kwietnia 2009 pod „oknem papieskim" wystąpił jako dyrygent oraz współkompozytor utworów do słów Michała Zabłockiego pt. Szukam was. Właśnie tego dnia miała miejsce kolejna inauguracja, tym razem Polskiej Symfonicznej Orkiestry Filmowej, której jest obecnie dyrektorem artystycznym oraz głównym dyrygentem. Działa również czynnie jako kompozytor, aranżer i dyrygent na scenie jazzowej oraz rozrywkowej. Współpracował miedzy innymi z Markiem Bałatą, Jerzym Połomskim czy Ewą Bem. Dyrygował następującymi orkiestrami: Filharmonia Wrocławska, Filharmonia Podlaska, Filharmonia Krakowska, Toruńska Orkiestra Symfoniczna, Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia w Katowicach, Śląska Orkiestra Kameralna, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej, Akademicka Orkiestra Kameralna w Katowicach, Młodzieżowa Orkiestra Symfoniczna im. Karola Szymanowskiego, Krakowska Młoda Filharmonia. W roku 2005 zdobył nagrodę: „Indywidualność studencka roku” w ramach festiwalu Arterie, jest również stypendystą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz dwukrotnym stypendystą Marszałka Województwa Śląskiego.

Wojciech Stefaniak

Scenograf. Kaliszanin. W 1991 r. ukończył z wyróżnieniem Wydział Wzornictwa Przemysłowego warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych i zwyciężył w Konkursie im. Z. Czermańskiego na najlepszy dyplom tej uczelni. Był stypendystą Ministerstwa Kultury i Sztuki. Od kilkunastu lat zajmuje się przede wszystkim scenografią teatralną, choć interesuje go również grafika, sztuka sakralna i użytkowa. Laureat Nagrody Prezydenta Miasta Kalisza w roku 2000 i 2003. Wyróżniony za scenografię do spektaklu Cukier w normie S. Shuty’ego w Teatrze Łaźnia Nowa w Krakowie na XI Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej. Pracuje z najlepszymi pol skimi reżyserami teatralnymi i filmowymi. Ma na swoim koncie ponad sto czterdzieści realizacji w teatrach w Kaliszu, Poznaniu, Warszawie, Krakowie, Wrocławiu, Łodzi, Poz- naniu, Olsztynie, Słupsku, Gdyni, Gdańsku, Gliwicach, Toruniu, Zielonej Górze, Szcze- cinie, Koszalinie, Radomiu, Sosnowcu, Rzeszowie, Białymstoku, Czeskim Cieszynie, Wilnie, a także w Operze Bałtyckiej w Gdańsku. Na stałe współpracuje z warszawskimi teatrami Kwadrat i Komedia.

Elżbieta Terlikowska

Jest absolwentką Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (Wydział Form Przemysłowych). Malarstwo studiowała pod kierunkiem profesora Józefa Hałasa. Zajmuje się grafiką użytkową i małą formą graficzną. Zrealizowała kilkadziesiąt wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, m. in. w Rzymie, Berlinie, Hagen, Hannoverze i Istambule. Ma w swym dorobku liczne wystawy zbiorowe, środowiskowe, ogólnopolskie i poplenerowe.
Jako scenograf zadebiutowała w 1986 roku, projektując dekoracje i kostiumy do Nowego Wyzwolenia wg Witkacego w reż. Jerzego Bielunasa w Operze Wrocławskiej. Jest jedną z najbardziej pomysłowych kobiet-scenografów polskich. Ma w dorobku prawie sto realizacji w teatrach całej Polski. Stale współpracuje z Art Scenique w Strasbourgu (Francja). 
Do ważniejszych jej realizacji scenograficznych należą m. in. projekty do Tanga S. Mrożka i Kabaretu Jacquesa Preventa (obydwa spektakle w Strasbourgu) oraz Niebezpiecznych związków Ch. Hamptona w gdyńskim Teatrze Miejskim. Realizacje ostatnich kilku lat to kostiumy do spektakli: Śmierć w Wenecji wg T. Manna (Wrocławski Teatr Pantomimy), Królewicz i żebrak M. Twaina (Teatr Nowy w Łodzi), Kopciuszek D. Stępień (Teatr im. H. Ch. Andersena w Lublinie), Wizyta starszej pani F. Dürrenmatta oraz Stworzenia sceniczne A. De Angelisa (obydwa w Lubuskim Teatrze im. L. Kruczkowskiego w Zielonej Górze) i in.
Współpracuje stale z Teatrem Rozrywki w Chorzowie, gdzie zrealizowała pomysły scenograficzne do następujących przedstawień: Złota różdżka (1992), Księżniczka Turandot (1993), Dziś wieczorem Lola Blau (1993), Uczciwe życie (1995), Ubu Król czyli Polacy (1996), Na szkle malowane (1999), Jesus Christ Superstar (2000), W 80 dni dookoła świata po stu latach (2001), O co biega? (2003), KRZYK według Jacka Kaczmarskiego (2004), Pomalu, a jeszcze raz! (2006), SPIN – musical (2007) i Canterville Ghost (2007). W Gliwickim Teatrze Muzycznym zaprojektowała kostiumy do operetki Kwiat Hawaii (2005). Jest laureatką Nagrody Dziennikarzy w Hannoverze za najciekawszą ekspozycję roku oraz Nagrody i stypendium im. W. Cwenarskiego we Wrocławiu.

Jacek Mikołajczyk

Teatrolog, tłumacz, kierownik literacki Gliwickiego Teatru Muzycznego, doktor nauk humanistycznych. Absolwent reżyserii opery i innych form teatru muzycznego w PWST w Krakowie. Adiunkt w Zakładzie Teatru i Dramatu Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, gdzie również ukończył studia na kierunku kulturoznawstwo (specjalność: teatrologia). Autor książek: Musical nad Wisłą (Gliwicki Teatr Muzyczny) oraz Zabójczy flirt. Literatura i terroryzm (Wydawnictwo Naukowe PWN). Publikował m.in. w „Teatrze”, „Opcjach”, „Scenie”, „Scenie Polskiej – Playbillu” i innych czasopismach teatralnych i kulturalnych. Autor wielu publikacji naukowych. Jako tłumacz współpracuje m.in. z wydawnictwami Sonia Draga i Readers Digest. Przetłumaczył ponad trzydzieści powieści, w tym: Junior sam w domu Macaulaya Culkina, Burmistrz Lexington Avenue Jamesa Sheehana, Sanktuarium Raymonda Khoury'ego, Różany labirynt Titanii Hardie, Ulica potępionych Andrew Klavana. Funkcję kierownika literackiego Gliwickiego Teatru Muzycznego pełni od 2002 r.; wcześniej przez dwa lata był sekretarzem literackim tego teatru. Współpracował tu przy realizacji wielu premier musicali, oper, operetek i innych spektakli. W 2004 roku w Gliwickim Teatrze Muzycznym miała miejsce premiera musicalu Grają naszą piosenkę z polskimi tekstami piosenek jego autorstwa, wystawionego później również w krakowskiej Bagateli i warszawskim Teatrze na Woli (w rolach głównych wystąpili tam Beata Rybotycka i Zbigniew Wodecki). W 2005 roku Gliwicki Teatr Muzyczny przygotował polską prapremierę 42 ulicy H. Warrena, w 2007 roku musicalu Ragtime S. Flaherty'ego, w 2009 roku High School Musical, a w 2010 roku Hair Galta MacDermota w jego tłumaczeniu. W 2011 roku Teatr PWST w Krakowie wystawił przetłumaczony przez niego musical Maria Severa w reż. Tadeusza Bradeckiego. Współpracował również z warszawskim Och-teatrem. W 2011 roku debiutował jako reżyser musicalem Przebudzenie wiosny w krakowskiej PWST we własnym tłumaczeniu.

Bilety wkrótce w sprzedaży.